Home » 105 spiunë apo gardistë të Berishës?

105 spiunë apo gardistë të Berishës?

Ekskluzive/ Flet Spartak Braho (III)

Rikthim vitin 1997. Deputeti Spartak Braho sjell fakte dhe dëshmi reja nga viti i zi 1997. Si e kanë pasqyruar huajt tragjedinë shqiptare dhe një listë me 105 emra me urdhër Berishës janë pajisur me pasaporta shërbimi, ndërkohë qindra tjerë ishin pajisur me pasaporta diplomatike. Ishin këta spiunë apo gardistë Berishës?

Xhevdet Shehu

Takimi i djeshëm me Spartak Brahon ishte i veçantë. Unë isha përgatitur për zhvilluar pjesën e tretë intervistës me lidhur me komisionin hetimor për ngjarjet e vitit 1997. Por dje u binda se çanta e Baba Takut, nuk është as metaforë, as hiperbolë. Është një realitet. I dhimbshëm natyrisht. Memorie historike e quan Taku. Është mbase shumë se kaq. Është një dëshmi dhe një akuzë njëjtën kohë.

Sapo hapa këtë dosje menjëherë oshëtinë veshët nga krismat e armëve vitit zi 1997. Janari, shkurti, marsi… Mijëra vrarë. Tym e flakë gjithë vendin. Vidheshin bankat. Maska dhe banda ngado. U hapën burgjet. U shpërthyen depot e armëve, u shkatërrua shtetin çdo qelizë tij…

E tmerrshme!, i them Spartakut. Unë i kam përjetuar maksimalisht gjithë ato ngjarje, e prapë kur i lexoj rrëqethem…

shumë se e tmerrshme, thotë Taku. E mendosh se askush nuk u dënua për atë tragjedi ndodhi…

Jemi atë atmosferë, ndërsa sjell këtë fragment vëzhguesve huaj nga ajo kohë, mbresa cilat i kam përkthyer dhe botuar:

“… 3 mars qeveria shpalli ‘Gjendjen e Jashtëzakonshme’, e cila ishte përdorur vetëm gjatë kohës regjimit komunist për mobilizuar popullin kundër ndonjë sulmi jashtëm ushtarak.

Ligji për gjendjen e jashtëzakonshme i dha qeverisë fuqi mbinatyrshme për sunduar me dekrete, përdorte ushtrinë ndaj kundërshtarëve brendshëm. Qeveria vendosi gjithashtu kontrollin e plotë saj mbi mediat. Vendimi për gjendjen e jashtëzakonshme u mor nga pazotësia e SHIK-ut dhe policisë për shtypur revoltën, kurse Berisha dhe kryeministri Aleksandër Meksi filluan shohin seriozisht sfidën ndaj autoritetit tyre. Raportet i shkonin qeverisë flisnin për veprime rastësishme militantësh, shpesh një shkallë vogël, kundër pronës publike, sidomos ndaj rajoneve policisë, zyrave firmave piramidale dhe Partisë Demokratike. Berisha këmbëngulte politikën ‘qëllo për vrarë’ kundër kryengritësve, e cila vërtetë ishte lejuar për Shqipërinë jugore, me fillimin e ndalimqarkullimit mbrëmje, me censurën media, me bllokimin e rrugëve dhe mjeteve arteriet kryesore.

Furnizimi me armë po kthehej një çështje madhore. Për sa kohë SHIK-u, ushtria dhe policia kishte zotërim monopolin e armëve lehta, pushteti i PD-së do ishte i sigurt. Por 3 mars Vlorë ndodhi një ngjarje ogurzezë: turmat thyen depot ushtarake e policore dhe filluan formonin një polici ushtarake vendore. Ngjarjet po precipitonin drejt një konflikti mundshëm civil veri-jug. këtë situatë ishte e paqartë nëse gjendja e jashtëzakonshme u vendos si reagim i këtyre zhvillimeve Vlorë, apo komitetet i hapën depot ushtarake dhe plaçkitën rajonet e policisë si përgjigje ndaj masave rrepta qeverisë. Sidoqoftë, ngjarjet e ndodhura 2-3 mars ishin pak rëndësishme se fakti dyja palët po e synonin pushtetin rrugë ushtarake.

Tashmë mediat ndërkombëtare ishin bërë mjaft rrepta ndaj Berishës, ndërsa filluan shqyrtonin vërejtjet e shumë kritikëve për Berishën Tiranë mendonin se kishte filluar shtrohej rruga për një diktaturë re. një emision televiziv Berisha i quajti ngjarjet po ndodhnin ‘një rebelim komunist i mbështetur nga agjenturat e huaja’. Tërbimi i Presidentit u drejtua kundër qarqeve tij vjetra brendshme. Prej disa ditësh kryeministri Meksi ishte i shqetësuar për marrjen e masave mëtejshme ekstreme dhe se si t’i shmangej një përplasjeje ushtarake. Si intelektual dhe studiues nga një familje e shtresave larta kohën e mbretit Zog, ai kishte një karakter pak zemërak se ai i Presidentit, i cili kishte prejardhje nga Tropoja veriore.

Me një egërsi tipike, Berisha e shkarkoi qeverinë Meksi 2 mars, duke e bërë kurban kryeministrin, ndërsa e mori gjithë pushtetin vetë. Kjo ishte një taktikë legjitime, por ndërsa qeveria orvatej mobilizonte ushtrinë kundër rebelëve, ushtria si një instrument i zgjedhur i shtypjes shtetërore filloi shkërrmoqej dhe shkonte drejt kapitullimit. kohën e krizës, Meksi mund kishte patur një mendim saktë se Berisha mbi pamundësinë e ushtrisë për vepruar. Shumë ushtarë ishin duke i braktisur repartet, ndërsa oficerët ishin përçarë disa klane politike. Tiranë, Berisha u ndesh me kundërshtimin e gjeneralëve ushtrisë tij dhe, për pasojë, ditët pasardhëse shkarkoi shefin e Shtabit Përgjithshëm, Sheme Kosovën, duke e zëvendësuar atë me këshilltarin e tij ushtarak, Adem Çopanin. Ky ishte fryt i zemërimit Berishës për shkak dështimit patën drejtuesit e ushtrisë për vënë nën kontroll situatën, por vërtetë ushtria prej kohësh kishte marrë tatëpjetën dhe, pranverë 1997-ës, mos kishte kapitulluar, ishte e rrënuar.    

Nuk shtrohej çështja nëse ekipi drejtues i ushtarakëve ishte i aftë apo jo. Njësitë ushtarake ishin spastruar sistematikisht me pretendimin e Berishës (disa herë i drejtë) se ata ishin komunistë dhe si tillë kishin lënë pas dore rezervat dhe organizimin. Kryekëshilltari amerikan i ushtrisë, koloneli Denison Lejn (Dennison Lane), ishte larguar nga posti i tij vjeshtë vitit 1996, pasi ishte deklaruar i padëshirueshëm Shqipëri. Ai i kishte raportuar Pentagonit vërtetën e rënies dhe shpërbërjes ushtrisë shqiptare, e cila ishte përqendruar fusha dhe kapanone, dhe për këtë ai ishte përplasur me gjeneralët pro-Berishës. Kriza ushtri ishte krejtësisht e panjohur për botën e jashtme, edhe pse ata ishin mirinformuar mbi Shqipërinë, si dhe shumë ministra jashtëm europianë dhe ekspertë mbrojtjes mendonin se Berisha mund ta fitonte luftën për qëndruar pushtet duke përdorur metoda ushtarake. Ideja e një kryengritjeje popullore suksesshme kontinentin europian fundin e shekullit XX ishte përtej logjikës diplomatike. vërtetë ushtria ishte aq e tëhuajtur nga Qeveria sa dhe shumica e popullsisë, veçanërisht jug, ndaj praktikisht Berisha mund llogariste si besnikë tij vetëm policinë sekrete SHIK-ut.

Gjeneral Kosova u fajësua se nuk pranoi ushtria hapte zjarr mbi qytetarët, pavarësisht se forcat e armatosura mezi kishin mundur dislokoheshin disa vende. zonat e jugut mundësia e politikanëve Tiranës për ndikuar ngjarjet po ndodhnin kishte rezultuar e pafrytshme. Thirrjet e tyre drejtuar popullit për ruajtur qetësinë duke ndenjur shtëpitë e tyre kishte shtuar keq zemërimin e protestuesve, cilët shumti ishin marrosur ngaqë po e shihnin gjithnjë e qartë se falimentimi i skemave piramidale ishte i padyshimtë dhe kursimet e tyre përfundimisht ishin humbura. Vlorë, qendrën kryesore kryengritjes, breshëritë shurdhuese krismave pushtuan rrugët. 4 mars Tiranë, mujsharët e Berishës plaçkitën dhe dogjën zyrat e gazetës Koha Jonë, atë kohë gazeta e rëndësishme opozitare, ndërkohë parlamenti i rrethuar nga trupa lerosur dhe me automatikë, rizgjidhte Berishën President për një mandat tjetër pesëvjeçar. SHIK-asit e veshur me xhupa zinj lëkure përshkonin kryeqytetin gjatë natës, gati për hapur zjarr ndaj kujtdo shkelte ndalimqarkullimin. Por tri javët e fundit rebelimi e kishte thelluar krizën dhe terreni kontrollohej nga kryengritësit kishte ndryshuar tashmë rrënjësisht.

Ngjarja e rëndësishme javën e parë marsit ishte rritja e militantizmit zonat e kontrolluara prej kryengritësve, si dhe paaftësia e qeverisë për ndalur rrëmbimin e armëve lehta nga popullsia. Politika e qeverisë Berishës ishte mbështetur kryesisht një gjykim sipërfaqësor situatës, duke menduar se rebelimi mund izolohej zonat e thella jugperëndimore duke u shtypur gradualisht. Kryengritësit, nga ana tjetër, mendonin se fitorja e tyre do përcaktohej nga shtrirja e lëvizjes veri, drejt Tiranës.

Italia filloi largojë qytetarët e saj nga Shqipëria, ndërsa mobilizoi policinë kufitare dhe rojet bregdetare saj për t’i paraprirë ndonjë emigracioni masiv ngjashëm me atë vitit 1991. Kryepeshkopi i kishës katolike Tiranë, Rrok Mirdita, bëri thirrje për një ndërhyrje drejtpërdrejtë italianëve për qetësuar situatën, një tregues ky i lidhjeve midis kishës katolike dhe strukturave Partisë Demokratike. Bashkimi Europian ndërkaq përsëriti thirrjen e bërë nga Shtetet e Bashkuara për formimin e një qeverie unitetit kombëtar.

Mirëpo ky reagim i dobët i bashkësisë ndërkombëtare ra vesh shurdhër, ndërsa Tiranë shtoheshin njoftimet për plaçkitjen e depove ushtarake jug, kurse një pilot i forcave ajrore shqiptare fluturoi me gjithë avionin e tij MIG Itali ku kërkoi strehim politik. Ministri i Jashtëm Tritan Shehu deklaroi TV se jugu i vendit ishte ‘tërësisht jashtë kontrollit’, ndërsa ministri i Jashtëm gjerman Klaus Kinkel tha se ishte ‘tej mase i shqetësuar’ dhe bëri thirrje një delegacion i Organizatës për Siguri dhe Bashkëpunim Europë (OSBE) vizitonte urgjentisht Tiranën.

Polemikat e shtypit u përhapën vende tjera ku lobi shqiptar ka ndikim, por shpesh ato bënë njerëzit ndaheshin grupime skajshme pro dhe kundër Berishës. Zëdhënësi i Departamentit amerikan Shtetit Nikolas Bërns e dënoi ashpër ligjin për gjendjen e jashtëzakonshme, duke thënë seNe jemi shumë shqetësuar se gjendja e jashtëzakonshme e shpallur nga Parlamenti po përdoret për mbytur lirinë e shprehjes’.

Londër, Sekretari i Përgjithshëm i NATO-s, Havier Solana, përjashtoi ndonjë veprim ushtarak NATO-s mbështetje Berishës, një vendim duket se e befasoi Presidentin dhe ndërkohë demoralizoi disa qarqe konsiderueshme pro tij. Solana gjithsesi e la hapur mundësinë e një misioni ardhshëm paqeruajtës, por pa specifikuar karakterin e tij. Maqedoninë fqinje ushtria ishte mobilizuar ruajtje kufirit perëndimor, ndërsa Greqi uniformat e oficerëve ushtrisë mbushën papritmas hotelet e vogla dhe modeste qytetit rëndësishëm zonës, Janinës.

Me vendosjen e ligjit ushtarak, prej 7 marsit u formua një vijë ndarëse e dallueshme përmes Shqipërisë jug-perëndimore: përgjatë lumit Vjosës, nga Vlora bregdet duke ndjekur rrugën kryesore jugore nga Ballshi Memaliaj e Tepelenë, mandej duke shkuar drejt lindjes Përmet. jugperëndim kësaj vije shënohej nga lumi, autoriteti i Tiranës kishte pushuar ekzistuari, me përjashtim ndonjë fragmenti rrugët kryesore. Forcat pro-Berishës zotëronin mjete rënda dhe blinduara, por situata terren i ngjante shumë një beteje partizane Luftës Dytë Botërore, ku këto mjete ishin lehtësisht goditshme nëpër rrëpirat e grykave malore dhe nëpër gërxhet e atyre zonave. Rebelët shumti përdornin gomerët dhe kafshë tjera këtij lloji për ngarkesë se sa mjetet e motorizuara…

… Pikërisht këto ditë Berisha dhe Çopani thurën planin ushtarake për larjen e hesapeve me Jugun. Njësitë e forcave speciale me helikopterë ishin përgatitur midis 5 dhe 7 marsit për një ‘goditje përfundimtare’ mbi kryengritësit, ndërsa Berisha denoncoi TV krerët e Partisë Socialiste duke i akuzuar ata për organizimin e rebelimit armatosur, ‘për përmbysur rendin kushtetues dhe demokracinë shqiptare’. Kjo akuzë e Berishës bëri një sërë figurash deri atëherë tërhequra Partisë Socialiste viheshin haptaz mbështetje rebelimit, duke patur frikën se Berisha nuk do ngurronte vendoste një pushtet prej diktatori kundër partisë tyre rast se fitonte mbi kryengritësit. Qarqet elitare Tiranës zienin nga thashethemet se qeveria kishte përgatitur një listë gjatë njerëzve ajo donte t’i arrestonte, një shqetësim vonë rezultoi se kishte qenë me vend.

mëngjesin e 6 marsit, tanket e vendosura mbi transportierë u nisën me tërsëllimë drejt jugut ndërsa operacionet për vendosjen e sigurisë filluan krejt Shqipërinë jugore. Një aeroplan MIG bombardoi qytetin e vogël jugperëndimor Delvinës. 400 burra armatosur dhe me maska rrethuan Sarandën, ndërsa makinat sollën qytet armatime anti-tank dhe lëndë eksplozive, natyrisht grabitura. Vlorë njerëz armatosur vigjilonin mbi çatitë e ndërtesave. Duke ndier përmasat reale krizës, fund Qeveria e Mejxherit Londër filloi korrigjonte diçka qëndrimin e deriatëhershëm mbushur me dashuri zjarrtë për Berishën, ndërsa, me një gjest dukshëm sforcuar, ministri i jashtëm Malcolm Rifkind kërcënoi se do ndërpriste ndihmat e huaja shenjë proteste ndaj sjelljeve diktatoriale Berishës. Një rol rëndësishëm ndryshimin e kësaj politike luajti qëndrimi i prerë ndaj Forin Ofisit nga ish-oficeri i zbulimit (SOE) dhe diplomati i shquar Sër Rexhinald Hibert, i cili nxori dritë lidhjet e fshehta midis Partisë Demokratike dhe figurave të  rëndësishme krahut djathtë, përgjithësisht institucioneve politike proserbe Britani.

Presidenti po e mbante pushtetin me tanke dhe makina blinduara, duke menduar se kështu do thyente rebelët. Por terrrenin e ashpër malor jugut, mjetet e blinduara pothuajse nuk kanë vlerë, duke ulur minimum efektivitetin dhe aftësitë e tyre vepruese. Nëse Gjenerali Kolin Pauell, Shefi i Shtabit Ushtrisë Amerikane, duke iu referuar një konteksti tjetër ballkanik, kishte thënë sene nuk luftojmë dot male’, vërtetë forcat e Berishës po përpiqeshin bënin bash këtë, luftonin male me një ushtri thuajse shpartalluar. Megjithëse teorikisht ushtria numëronte rreth 55 mijë ushtarë si dhe qindra makina blinduara, vetëm pak prej tyre ishin gjendje mirë, ndërsa një kumt ogurzi për Berishën ishte një tank u rrëmbye nga kryengritësit rrugën e Sarandës, ende pa u pozicionuar atje. Pika ushtarake e Qafës Muzinës fundi u vu nën kontrollin e kryengritësve pas një shkëmbimi gjatë zjarri mëngjesin e 7 marsit. Sipas stilit klasik kryengritjeve, përgjatë rrugëve jashtë qyteteve nën kontrollin e kryengritësve ishin ndërtuar barrikada, një taktikë kjo e mësuar gjatë përgatitjeve detyrueshme ushtarake kohës Hoxhës, kur shqiptarët ishin shtrënguar impovizonin mënyra mbrojtjeje kundër pushtuesve huaj.

Kjo taktikë ishte e rëndësishme sfondin e ngjarjeve për përhapjen e rebelimit drejt veriut; shumica e shqiptarëve nuk kishin nevojë instruktoheshin mbi metodat e mbrojtjes popullore, pasi kjo u ishte mësuar atyre gjatë shumë viteve zboret ushtarake popullsisë civile dekadat e sundimit Hoxhës. E njëjta gjë ndodhi edhe me përdorimin e armëve; teorikisht i gjithë populli dinte t’i përdorte armët e lehta dhe sidomos automatikët kallashnikov. Shefi i Shtabit Përgjithshëm Adem Çopani dhe ekipi i tij Tiranë kishin bërë disa plane për bërë zap kryengritjen. një tentativë për neutralizuar rebelët u godit ndërlidhja e tyre, duke ndërprerë linjat telefonike midis Tiranës dhe jugut. Telefonat celularë nuk ekzistonin atë kohë Shqipëri dhe qeveria mendonte se kjo do kishte një ndikim madh, por ky gjykim bëri shpërfillej mënyra jo e zakonshme e komunikimit individual popullsinë jugore si dhe forca e traditës ushtarake popullore partizane ato zona, ku secili dinte se si sajonte teknikat fillestare ushtarake.

Një faktor i rëndësishëm gjatë atyre ditëve traumatizuese dukej se ishte njëfarë suksesi kishte arritur SHIK-u terrorizimin e veriut vendit, ku protestat e opozitës ishin ende heshtura. Presidenti dukej se kishte besuar deri këtë fazë vonë ngjarjeve, se masat e tij shtrënguese do kishin njëjtin efekt edhe jug.

Bashkësia ndërkombëtare filloi shihte shfaqjen e rrezikut luftës civile, ndërsa veriu ishte duke i mbetur besnik Berishës dhe jugu po dilte jashtë kontrollit qeverisë. Tepelenë ishte krijuar një Këshill Revolucionar me 15 politikanë vendorë dhe ish-ushtarakë me prejardhje nga një zonë me tradita njohura nga periudha partizane e Luftës Dytë Botërore. Ushtarët e Berishës u tërhoqën kodrat veri Tepelenës, ndërsa grupe ndryshme armatosura filluan merrnin kontrollin gjatësinë e rrugës. një përpjekje dëshpëruar për mbajtur Gjirokastrën, qeveria dërgoi 8 mars njësi forcave speciale për çarmatosur qytetin, por shefi vendor i policisë udhëhoqi një sulm mbi rajonin e tij policisë dhe mandej u hapën depot ushtarake, ndërsa populli u armatos me ngazëllim. Trupat e Forcave Speciale u shtrënguan zmbrapseshin tek helikopterët e tyre dhe u nisën sërish drejt veriut.”

E tmerrshme! – Është pikërisht Spartaku ma thotë pasi ka lexuar këtë fragment. Janë tërësisht vërteta.

E pra, ai realitet duhet rrëfehet ashtu si ka ndodhur. Spartak Braho flet me dokumente. Një nga ato dokumente na vërteton se 10 korrik 1997, ish-Presidenti Sali Berisha, nëpërmjet njërit prej njerëzve besuar tij, Maxhun Pekës, ka urdhëruar pajisjen me pasaporta speciale shërbimi 105 emrave. Pasi kishte humbur zgjedhjet e 29 qershorit atij viti, Berisha i kishte numëruara ditët Presidencë. E dha dorëheqjen dy javë pas zgjedhjeve por… ka lënë një dëshmi tejet komprometuese. Është kjo listë po po publikohet sot për herë parë DITA. gazetë ne kemi botuar edhe parë lista emrash pajiseshin me pasaporta diplomatike. Këta emra publikohen sot janë nga fundmit shpërblente ish-presidenti dy javë para se dorëzonte detyrën. Pse u bëhej ky privilegj këtyre njerëzve shumicë dërrmuese anonimë? Si spiunë apo gardianë Berishës? Kjo do tregohet numrat vijim…

Spartak Braho premton se do sjellë fakte dhe dëshmi pakontestueshme nga ajo kohë…

fax-1-216x300 105 spiunë apo gardistë të Berishës?

 

Republika e Shqipërisë

Kabineti i Presidentit

Nr. 745 prot. Tiranë 10.7.97

Ministrisë Punëve Jashtme

Zyrës Konsullore

Me porosi Presidentit paisen me pasaportë shërbimi personat e mëposhtëm:

  • Ilir Kadri Shala
  • Dritan Osman Hasa
  • Artan Pashko Gega
  • Dritan Selim Berisha
  • Lutfie Haki Pasha
  • Shefkie Muharrem Elezi
  • Natasha Njazi Sinani
  • Desada Fatbardh Metaj
  • Riza Idriz Shiqeruka
  • Kastriot Perikli Çobo -*Tatjana Dhori Gramo -»Dashnor Mustaf Gjyriqi
  • Fatos Matranxhi
  • Muharrem Mustaf Ibrahimi
  • Paulin Ndue Markaj
  • Fran Dod Pçenga
  • Gëzim Selim Memia
  • Hamit Haziraj »• Agim Haka
  • Zyhdi Bejtulla Dajti
  • Ilda Agim Dajti
  • Altin Ri?a Bala
  • SpartaJciiardhy] Myrtezai
  • Albert Xbemal Osmani
  • Pirro Izedin Ymeraj
  • Xhevdet Feriz Jahelezi
  • Arben Isa Iljazi
  • Avni Neza
  • Luan Hazir Hoxha
  • Reshat Eqber Lloji
  • Klodi Petrit Popa
  • Admir Osman Hasa
  • Edmond Gjergj Temali
  • Idriz Rexh Mehmetaj
  • Agron Selim Berisha
  • Artur Beqir Mehmetaj
  • Kaçe Xhaferr Agolli
  • Loreta Uazi Rumnici
  • Edlira Rasim Hajro
  • Sofie Hamit Murati
  • Migena Mitat Gjini
  • Bedri Ramazan Spahiu
  • Armando Lleshi
  • Besnik Xhevahir Arapi
  • Florentime Kazazi
  • Xhuljeta Xhevahir Haxhiaj
  • Verxhina Shaban Bleta
  • Astrit Selim Gosturani
  • Gëzim Halil Maltrashi
  • Elez Kuliçi
  • Sokol Bizhga
  • Selim Sejdi Hoxha
  • Leonard Stavri Maçingo
  • Leonora Vangjel Maçingo
  • Tonin Prend Biba
  • Ahmet Tufa
  • Sabahet Zurba
  • Aurela Seit Ymeraj
  • Valdete Berisha
  • Gëzim Ram Gjoçaj
  • Sokol Vangjel Hoildashi
  • Pal Gjergj Kalo
  • Dritan Shamet Kaso
  • Enkelejda Rustem Habibi
  • Ferdinand Gavoçi
  • Zef Marash Malocaj
    • Shpëtim Sadik Arifi
    • Sokol Shaba
    • Astrit Danaj
    • Astrit Rexhep Rrustemi
    • Bashkim Xhavid Delika
    • Ylber Havzi Krruçi
    • Sadete Shpend Haziraj
    • Krenar Gani Saliaj
    • Asllan Yzeiri
    • Arben Fran Curri
    • Flamur Shaban Sula
    • Shaban Halil Ymeri
    • Kimet Shahin Muça
    • Halit Binak Ismailgeci
    • Spiro Vangjel Nanushi
    • Ardian Nazif Smoqi
    • Arben Meraj
    • Ibrahim Dollomaja
    • Bardhyl Cenkollari
    • Martin Gjek Nika
    • Armando Alabaku
    • Fatos Xhemal Shima
    • Paulin Kol Ymeri
    • Artan Misir Hysi
    • Ymer Çelaj
    • Fatos Qamil Cani
    • Abedin Aliaj
    • Pjeter Gjon Pali
    • Kliton Lopçi
    • Asim Rexhep Muldaga
    • Arjan Xhaferr Çengo
    • Menduh Ullishta
    • Valentin Zef Lisi
    • Dritan Vesel Bone
    • Agim Maçi
    • Oltion Menduh Kadiu

(Vijon)

Reklama

Lexo më shumë