Home » Pemët nuk priten nëse nuk i rreh furtuna

Pemët nuk priten nëse nuk i rreh furtuna

Kiço Londo

Nuk e di pse kjo shprehje e Niçes vjen ndër mend këtë fillim pranvere. këtë muaj dashur i cili bën nostalgjik e kthen dhjetë vite parë, ku fati mëçoi atë ndërtesë shenjtë, dikur me emrin “Varjete e Tiranës”.

atë ambjent artistik unë kisha përjetuar çaste paharruara si student. Ishte ajo kohë kur një shfaqje e Varjetesë Tiranës eklipsonte çdo ngjarje tjetër kulturore kryeqytet. Por, kjo kishte kohë nuk ndodhte , e megjithatë atë ndërtesë rrënuar vazhdonin rezononin tingujt e zërit Vaçe Zelës, Pavlina Nikës, Anita Takes, Ema Qazimit, Liljana Kondakçiut, Irma Libohovës, Luan Zhegut, Kozma Dushit, et, humori brilant i Ramazan Zyberit, Skënder Sallakaut, Vasillaq Vangjelit, Agim Bajkos, Xhevahir Zenelit, Marjana Kondit, Vegim Xhanit, Kosta Kamberit, etj.

Nuk jam gjëndje ta shpreh me fjalë se sa shumë magjepste ai ambjent, sa shumë frymëzonte dhe një fuqi e mistershme tundonte luftoja për ta shpëtuar këtë godinë e për themeluar Teatrin e Metropolit sot mbush 10 vjet.

Por, ky nuk është një triumf personal, është një përpjekje e vazhdueshme e një brezi aktorësh edukuar për tëçmuar vlerat dhe për mos ti harruar ato. Ky teatër i ri ngjalli tek rinjtë një ambicie lartë. gjithë filluan zbulonin tek vetja një talent, njëëndërr dhe krijuan kështu gjeneratën e re arttistëve apasionuar pas teatrit. E kjo teatër mani u kthye epidemi. Por jemi larg detyrës përbashkët aktorë -spektatorë për ta bërë teatrin një nevojë jetike për shoqërinë. E kur tja arrijmë këtij qëllimi final mund themi pa frikë se Shqipëria po ndryshon. Kemi ecur përpara, jemi bër njerëz mirë. E kjo sfidë e madhe kërkon sakrifica kohët e vështira po jetojmë.

Dhe këtë “furtunë” pranvere, ku historia e teatrit mban frymën, vjen ndër mënd shprehja: “Për çdo hap dritë paguhet taksa e hijes dhe për çdo hap errësirë paguhet gjithë mungesa e dritës”.

 

Reklama

Lexo më shumë