Home » Një dëshmi në 10 vjetorin e krimit të pandëshkuar të Gërdecit

Një dëshmi në 10 vjetorin e krimit të pandëshkuar të Gërdecit

Resul Resulaj*

15 marsi i vitit 2008 ishte një ditë tepër e bukur. Dielli i harlisur ngrohte Vorën shtunën e asaj pranvere. Qielli ishte i gjithi i kaltër, cicërimat e zogjve dëgjoheshin kudo dhe blerimi kishte pushtuar gjithë kodrat përreth. Nuk mund gjeje mesditën e asaj dite asgjë tjetër përveç harmonisë perfekte mes kaltërsisë qiellore dhe gjelbërimit tokësor.

orën 12:10 gjithçka do ndryshonte. Qielli shumë shpejt do nxihej, jo prej reve paralajmëronin shiun, por prej tonelatave barutit, mijëra predhave dhe raketave.

Asokohe sapo kisha mbushur 16 vjeç, isha vitin e dytë Shkollës Mesme dhe banoja lagjen Muçaj Vorës, vijë ajrore jo larg se 3 km nga fabrika e Demontimit Armëve Gërdec. Nga korda ku jetoja kishte një fushëpamje shumë qartë gjithçka ndodhi atë ditë.

Presupozohej për punëtorët e asaj fabrike atë ditë ishte një ditë pushimi, po makutëria njerëzore dhe babëzia e drejtuesve kësaj fabrike për fituar para nga puna e këtyre njerëzve varfër i kishte detyruar ata punonin, gjë për disa prej tyre do ishte gjëja e fundit do bënin.

Zhurmat e predhave bënë gjithë kthenin sytë drejt asaj fabrikë mallkuar. Shpërthimet e para shkaktuan shok dhe tronditje për gjithë banorët e Vorës, diçka po ndodhe dhe sigurisht ajo nuk mund ishte një gjë e mirë. Vala e parë goditëse theu dhe shkatërroj gjithçka mund gjente deri dhjetra kilometra larg kraterit shpërthimit.

Ky shpërthim do pasohej edhe nga dy tjerë po atyre përmasave. Paniku dhe kaosi pllakosi gjithë Vorën dhe rrethinat, çdokush mundej shpëtonte sa parë veten dhe afërmit e tij. Unë bashku nënën dhe motrën, u munduam largoheshim sa shumë ishte e mundur nga ai ferr, pakthyer kokën pas për asnjë çast.

Ngjarjet perciptuan shumë shpejt për kuptuar se çfarë kishte ndodhur vërtetë. Duhej kohë për kuptuar se ajo çka ndodhi vërtetë atë ditë Shtune është një prej ngjarjeve tragjike tranzicionit shqiptar. Disa gjëra mund kenë ndryshuar për banorët e Vorës prej asaj kohe, por e vetmja gjë nuk mund shërohet është një shpirt i plagosur.

Resul-Resulaj-300x300 Një dëshmi në 10 vjetorin e krimit të pandëshkuar të Gërdecit

Resul Resulaj

Një dekadë pas ende shumë pyetje ngelen pa përgjigje. Përse shkaktarët e vërtetë këtij krimi me përmasa katastrofale ende sot e kësaj dite nuk janë vënë para drejtësisë? Përse faktet rrënqethëse zbuluar nga mediat ndërkombëtare pas tragjedisë Gërdecit nuk janë hetuar kurrë? Cili ka qënë roli i ish-Kryeministrit Berisha, ish-Ministrit Mbrojtjes Mediu dhe personave tjerë impikuar këtë skandal kriminal dhe korruptiv? A ka qenë djali i ish-Kryeministrit  Berisha negociator marrëveshjen për demontimin e armëve?

Fytyra e vërtetë e padrejtësisë Shqipëri është mishëruar qartësisht rastin e tragjedisë Gërdecit. Është pikërisht kjo drejtësi e kapur e cila ka vrarë shpresën e shqiptarëve për 28 vjet. Kjo çështje e zvarritur prej kaq vitesh nëpër dyert e gjykatave, e ka bërë tragjedinë e Gërdecit simbolin e padrejtësisë.

Argumentimi i rastit tragjedisë Gërdecit nga ana e Gjykatës, tregon se qëllimi i vërtetë nuk ishte zbardhja e vërtetës, por hedhja e hirit syve me vendimet qesharake u zbardhën vonë. Aktualisht ditët e sotme asnjë prej akuzuarve për ngjarjen e Gërdecit nuk është prapa hekurave, gjithë ose janë liruar, ose çështja është pushuar, ose akoma me keq akoma keq akuzuarit kryesor nuk janë gjykuar fare. Ndërkohë familjarët e viktimave ende vuajnë mungesën e afërmve tyre pas kaq vitesh, pa mundur gjejnë vërtetën.

Brutaliteti i këtij rasti dhe hija e skandaleve korruptive përfshinë qeverinë “Berisha”, kanë përçuar jehonë edhe jashtë kufijëve Shqipërisë. Për tepër ndërkombëtarizmi i kësaj çështje ka prekur edhe Hollywood-in, trafiku i armëve i bërë Gërdec dhe aktorët qeveritarë përfshirë si ish-Ministri i Mbrojtjes, djali i ish-Kryeministrit janë subjekt i një filmi titullohet “War Dogs”. Apo dokumentari ka bërë Al Jazeera fakton përfshirjen e djalit ish-Kryeministrit këtë skandal.

Gjatë gjithë qeverisjes tij kryeministri Berisha, mohoi mënyrë kategorike përfshirjen e tij dhe djalit tij procesin e demontimit armëve, pavarsisht se faktet e treguara periodikisht media tregojnë kundërtën. Për shembull, çfarë po bisedonte telefon djali i ish-Kryeministrit me Ministrin e Mbrojtjes dhe Drejtorin e Fabrikës Demontimit pak çaste pas shpërthimit. Ky fakt ashtu si edhe shumë tjera janë zbuluar nga tabulatet telefonike ku rezulton se djali i ish-Kryeministrit komunikonte me këta persona minimumi tre herë ditë dhe çështjet e bisedës nuk është e vështirë kuptohen se cilat ishin.

Po ashtu rrënqethës është fakti se një prej autorëve kryesor këtij krimi shtetëror, Fatmir Mediu ende sot fsheh pas syzeve errta mban gjatë gjithë kohës, peshën e krimit ka bërë. Akoma rrënqethës është fakti ky njëri është një prej përfaqësuesve tanë Parlament, është përfaqësuesi im po ashtu edhe përfaqësuesi yt. Mediu flet Parlament, studio televizive dhe kudo tjetër i jepet mundësia për demokracinë dhe për ardhmen e vendit. Si është e mundur këtë fabrike me dijeninë e tij demontoheshin armë jashtë çdo standarti, shfrytëzoheshin fëmijët e moshës 10-12 vjeç (fakt i vërtetuar nga pamjet filmike) dhe tragjik është fakti këto armë me orgjinë kineze trafikoheshin për t’u përdorur nga ushtria amerikane.

këtë dekadë kësaj ngjarje tragjike lutjet dhe lotët janë për ata fëmijë, gra dhe burra humbën jetë tragjikisht atë ditë pranvere. Thonë se shpresa nuk vdes e fundit edhe pse për këtë ngjarje shumë pak shpresë ka mbetur për zbardhur vërtetën dhe çështë e rëndësishmja vendoset drejtësi.

*Autori është student i ekselencës

 

 

 

 

Reklama

Lexo më shumë