Unë

UNË <i>(dhan., kallëz. MUA, tr. e shkurt. ; rrjedh. MEJE) vetor.
1. Përdoret nga ai flet a shkruan për veten. Unë vetë pikërisht unë. Unë dhe ti. As ti as unë. Unë fola. Unë e njoftova. Vetëm unë isha. Do shkoj edhe unë. E di unë. E presin nga unë. vjen keq. lajmëruan. S’ takon mua. S’ kujtohet. Ç’ke me mua? S’është as për mua as për ty. Këtë e ka prej meje.
2. si em. m. UNI. Tërësia e tipareve përbëjnë thelbin e njeriut si individ i caktuar dhe për cilat ai është i vetëdijshëm, qenia e vet, vetvetja botën e rrethon njeriun; let., art. veçoritë e botës krijuesit, shprehura vepër; filoz. subjekti; keq. tërësia e vetive një njeriu, cilat ai përpiqet t’i vërë dukje çdo kohë e me çdo kusht, vetja; bota e ngushtë e dëshirave dhe e interesave vetjake një njeriu, cilën ai kërkon ta vërë mbi çdo gjë tjetër, mbi interesin e përgjithshëm. Uni poetik (lirik). Fryma e unit. Ngre krye (nxjerr kokë) uni. Shpreh unin e vet. Flet uni. Vë (nxjerr) përpara unin. E bren (e pengon) uni. S’e lë uni. E mposhti (e mundi) unin.

Reklama