Home » Europa ime: Njeriu sot nuk ka vetëm një atdhe

Europa ime: Njeriu sot nuk ka vetëm një atdhe

Vendlindja apo atdheu për një kohë gjatë kishte diçka kohës shkuar, demode, paktën për shumë gjermanë. Migrantët mendojnë ndryshe, sepse ata kanë shumë se një atdhe.

Vendlindja – jo vend, por kohë
Vendlindja është për mua fëmijëria, ngrohtësia e familjes, rruga ime e dikurshme me aromat e ndryshme drita, shija e kumbullave oborr. Thuhet se atdheu im është aty ku është familja ime. Aty ku janë miqtë e mi. Atdheu im është aty, ku është shtëpia ime dhe ku unë ndjehem mirë. Por familja ime e zmadhuar jeton 5 shtete, miqtë e mi ngushtë janë shpërdarë gjithë botën, dhe unë ndjehem si shtëpinë time katër qytete dhe tre shtete.

Pastaj është edhe ajo gjëja me pasaportën. E formuluar pak ndryshe, pasaporta është një patentë e klasit lartë. Me pasaportën ti njeh disa detyrime kundrejt shtetit, dhe merr si shpërblim disa siguri. Me identitetin kjo bëjë pak, shumë me luajalitetin, ligjshmërinë dhe besnikërinë ndaj ligjit. Papa ka tre pasaporta: argjentinase, italiane dhe një Vatikan. Si e pasqyron kjo identitetin e tij? A është ai argjentinas, italian apo njeri i Vatikanit? Apo shumë kreu i kishës katolike?

ditët e sotme një botë komplikuar dhe globalizuar ke detyrimisht disa identitete. Për shembull unë jam lindur si bullgar, me pasaportë jam gjerman. Por fort ndjehem i lidhur me identitetin tim si gazetar. Një identitet tjetër është po shumë i rëndësishëm është i lidhur me familjen time, dhe anëtarët e saj jetojnë katër shtete. Nën-identitete tjera rëndësishme për mua, përkthyes nga letërsia, shkrimtar, çiklist, duhanpirës, i pasionuar pas muzikës klasike. Gjermani nuk kam përjetuar asnjëherë racizëm  jetën e përditshme. Ndoshta sepse pamja ime e jashtme është shumë e zakonshme dhe se e zotëroj gjuhën gjermane. Por kur para 27 vjetësh fillova punoj si redaktor Deutsche Welle, punonjëset e punonjësit e Deutsche Welle-s me sfond huaj, nuk shiheshin si gazetarë, por shumë si përkthyes. Dhe për vite radhë nivelet e drejtimit nuk gjeje asnjë koleg vetëm sfond huaj. Kjo ka ndryshuar.

“Vendlindja është aty ku nuk ke nevojë shpjegohesh”

Kjo thënie e Herderit ka qëndruar varur gjithmonë kopsht qytetin tim lindjes Hermannstadt, Sibiu Rumani. Një qytezë mesjetare e një rajoni multikulturor europian, prej 100 vitesh është pjesë e Rumanisë dhe parë një mijëvjeçar i ka përkitur Hungarisë. Dhe vërtet aty nuk kishin nevojë shpjegoheshim. As Mihai, fqinji im rumun, as motrat hungareze Emese dhe Enikö, as Anita një vajzë saksone e Siebenburgut. Ne jetonim gjithë njëjtën rrugë, luanim bashku, ziheshim dhe pajtoheshim me njëri-tjetrin.

Festat i festonim me familjet tona, secilën festë kohën e vet.. Për shembull për Pashkë, ato ortodokse dhe protestante nuk qëllonin njëjtën javë, prandaj kishte dy herë vezë lyera (tek gjermanët protestantë) dhe çorbë misri (tek rumunët ortodoksë). Tek fqinjët hungarezë qëndronin tavolinë ëmbëlsira sipas recetave nga Budapesti. Dhe kur u rritëm shijonim verën Carmel, shumë ëmbël, si liker bananesh, na e ofronte fshehurazi tezja e Emmit, kur ne i hidhnim parfum blerë lirë, një traditë e vjetër, i bënte spërkateshin gjitha vajzat dhe djemtë lagjen tonë. Me kursim mjaftonte për gjithë. Dhe askush nuk pyeste, nëse një i krishterë mund hante matcen apo një hebre vezët e lyera. Ne i hanim gjitha dhe ky ishte një kujtim i bukur.

Jetonim botë paralele, secili familjen e tij, gjuhën dhe identitetin e tij dhe megjithatë bashkë me njëri-tjetrin. “ vetmet paralele priten janë ato Hermannstadt”, thoshte im atë. Kjo ishte vendlindja për mua. Një botë ideale prindërit tanë e kishin ngritur pas tmerreve Luftës Dytë Botërore? Një ishull i mirësisë, larg realitetit dhimbshëm diktaturës komuniste, cilin jetonim? Ishte Macondo-ja ime? Yoknapatavpha ime?

Ndoshta. E megjithatë nuk dua ta harroj atë kohë dhe miqtë e mi atëhershëm. Ky është një atdhe, unë e mbaj shpirt, jo si barrë, por si burim frymëzimi për atdhe tjerë, janë uzurpuar nga unë apo kanë uzurpuar mua. Disa vendlindje lejojnë edhe mua them Gjermani – Vendlindje – ja ku jam. Pa pasur nevojë shpjegohem.

Shija e njohur e traditave tona

ashtuquajturën Europa e vjetër nocioni i “vendlindjes” apo atdheut tingëllon disi i thatë. Falë Zotit, sepse emër atdheut janë bërë luftëra kontinentin tonë. Sot ndjehesh si shtëpi kudo, Athinë, Köln apo Porto. Gjithkund shija e njohur e traditave përbashkëta. Si europian unë kam një sfond huaj dhe një pasaportë gjermane. Grek jetën e përditshme. Gjerman jetën profesionale. Pra përzgjedh mirën aty ku jam, por kjo nuk është sipas dëshirës, ky është një riorganizim i jetës një kuadër madh.

Avantazhet unë i kam edhe me shtetësinë e dyfishtë. Grekët se si ia dalin gjithmonë t’i arrijnë disa përjashtime për veten. Si pasojë e kësaj i kam dy pasaporta. Tunizi tregoj pasaportën greke, dhe e di tregtarët nuk tentojnë ma hedhin. Popujt e vegjël e varfër kanë një lloj solidariteti me njëri-tjetrin. Turqi tregoj pasaportën gjermane mirë, se nuk di se çfarë mund t’i shkrepet ndokujt. A jam oportunist? Jo, besoj se e kam gjetur veten mirë me dy shtetësitë.

Kur pyetet për identitetin – çfarë jam unë grek, gjerman, i krishterë, ateist? Karta ime e identitetit me ato pak dhëna duket se e di kush jam. Por identiteti për mua nuk është një gardh, pas cilit ndjehesh i sigurtë, por rezultati i një udhë jetësore, rrjedh nga origjina drejt vendit ku jeton. fund fundit identiteti im ngjizet nga ajo kam bërë apo nuk kam bërë. Por kush do ta dijë këtë… fund vlen përvoja. Nganjëherë bashkëqytetarët e mi gjermanë mendojnë se jam holandez nga theksi, nganjëherë thonë se jam korsikan nga ngjyra e zezë e flokëve, për shkak preferencës sime për grapa  thonë edhe italian. Nuk ka problem. Për sa kohë nuk japin ndjesinë, se këtë vend jam i diskriminuar apo i injoruar. Dhe këtë ata nuk e bëjnë për 35 vjet me radhë.

Por ylli im lindi me krizën greke vitin 2010. Papritur u ktheva një objekt kurioz tek gjithë fqinjët. flisnin rrugë, dyqanin e bukës, madje nga disa fqinjë fisëm u ftova edhe për darkë. gjithë donin bisedonin me mua për zgjidhjen e enigmës greke, gjenin një shpjegim kuptueshëm për krizën. fakt deri sot unë as për vete nuk e kam zgjidhur këtë enigmë.

Alexander Andreev, Robert Schwartz, Spiros Moskovou janë redaktorë Deutsche Welle e drejtues respektivisht redaksisë bullgare, rumune dhe greke.

The post Europa ime: Njeriu sot nuk ka vetëm një atdhe appeared first on XL Press – Communications Media.

Reklama