Home » Qëndrimi antishqiptar i Muçit në Beograd

Qëndrimi antishqiptar i Muçit në Beograd

Bardhyl Mahmuti

Sipas asaj njoftuan mediet, 10 korrik 2018, Beograd, zhvilloi punimet “Konferenca e organizuar nga agjencia serbe e lajmeve “Tanjug”, bashkëpunim me Agjencinë Telegrafike Shqiptare (ATSH)”. “Konferenca” kishte për qëllim hapte debatin rreth marrëdhënieve shqiptaro-serbe.

Nga gjitha diskutimet e kësaj “konference”, fjala e Mustafa Nanos tërhoqi vëmendjen e medieve.

Ai shprehu pesimizmin e tij, konferenca zhvillohej normalisht, për shkak se Çështja e Kosovës doli rend ditës.

Mustafa Nano, pohoi publikisht se “programi i tij televiziv titullohet “Provokacja” dhe ai ka zgjedhur një emër serb, sepse ka dashur përcillte mesazhin se, asgjë i përket botës serbe nuk është e çuditshme për ne, shqiptarët, asgjë nuk është armiqësore për shqiptarët”, revoltohet pse këtë konferencë Çështja e Kosovës doli rend ditës. Kjo çështje nuk duhej dilte rend ditës, sepse, sipas Mustafa Nanos, “Kosova është një zinxhir na mban këmbët lidhura”.

Pohimi seasgjë i përket botës serbe nuk është armiqësore për shqiptarët”, nxjerr shesh fytyrën e vërtetë Mustafa Nanos.

Me mijëra dokumente dëshmojnë se institucioni i lartë serb, ku janë grumbulluar shkencëtarët dhe artistë shquar Serbisë, e ashtuquajtura Akademia e Shkencave dhe e Arteve Serbisë, është shndërruar, moti, “kuzhinë”, ku gatuhen falsifikimet e fakteve historike funksion mobilizimeve politike kundër shqiptarëve.

pretendohet se gjoja “asgjë i përket botës serbe nuk është armiqësore për shqiptarët”  nënkupton se as “memorandumet” dhe “programet” gjenocidare përpiluara nga ky institucion i “shkencës” dhe i “artit” Serbisë nuk qenkëshin armiqësorë ndaj shqiptarëve! Nuk do them mendimin tim për qëndrimet e institucioneve tjera “botës serbe” ndaj shqiptarëve, sepse është rrezik shihem si “subjektiv” nga autorët e “Provokacija”-s serbe Tiranë.

Këtu po citoj publicistin serb, Mirosllav Filipoviçin, i cili 26 korrik vitit 2000 u dënua nga Gjykata Ushtarake Nish me 7 vjet burg, për vetmin “krim”, sepse ngriti zërin kundër krimeve serbe Kosovë.

shkrimin e gjatë titulluar “Marshi i gjatë drejt vërtetës për krimet”, Mirosllav Filipoviqi shkruan: “Është vështirë gjendet institucion kombëtar, jetë munduar ta ruajë popullin serb nga kryerja e krimeve. veçanti është e vështirë gjenden institucione nuk e kanë nxitur popullin serb kryejë krime”. Ku ka qenë Akademia e Shkencave, ku ka qenë Kisha, ku ka qenë Universiteti, ku kanë qenë partitë politike? Çfarë ndodhi me Kishën, e cila paralajmëroi se do t’i hapë dosjet e krimeve serbe Kosovë? Ku mbeti paralajmërimi i Kishës, se emër popullit serb do pendohet dhe do kërkojë falje për viktimat tona?… Perëndim Millosheviçin qëmoti e kanë quajtur“kasap Ballkanit” dhe e kanë krahasuar me Hitlerin. Megjithatë, Gjermania e Paraluftës Dytë nuk mund krahasohet me Serbinë e fillim viteve ’90. Kur Hitleri filloi çartet dhe t’i ngjajë një kafshe tërbuar, Gjermaninë e braktisën një numër intelektualësh, shkencëtarësh dhe artistësh eminentë popullit gjerman. Edhe pse Serbinë e Millosheviçit e braktisën një numër artistësh, shkencëtarësh dhe intelektualësh, shumica e tyre u vunë shërbim tij, përkundër asaj se e dinin , me urdhrin e tij, me miratimin e tij ose, paku, me dijeninë e tij, çdo ditë “nga dora serbe” e pësonin qindra njerëz pafajshëm. Tani, kërkohet nga këta njerëz flasin për krimet janë bërë, do thotë kërkohet nga ata ta pranojnë fajësinë e tyre. (Republika, Miroslav Filipoviç, “Dugimarš ka istini o zlocinima”, shqip: “Marshi i gjatë drejt vërtetës për krimet”, nr. 263, f. 27-28).

Kjo sintezë e Mirosllav Filipoviçit është tejet domethënëse dhe mundëson kuptohen arsyet pse “provokacija” serbe dëshiron ta shmangë Kosovën debatet për marrëdhëniet shqiptaro-serbe. Ata e dinë fare mirë, se Kosova nukështë një zinxhir lidh këmbët dhe duhet këputur për ecur përpara, por një HENDEK I MADH, i mbushur plot e përplot me viktima pafajshme. Vetëm gjatë luftës fundit, hendekut shekullor ndan Kosovën dhe Serbinë iu shtuan vrasjet e 11 840 personave, prej cilëve 1392 janë fëmijë, ndërsa 1739 gra. Mijëra fëmijë, gra, burra dhe pleq shqiptarë, vrarë me qëllim shkatërrohen shqiptarët Kosovë, si tillë, edhe mijëra femra dhunuara seksualisht, me qëllim cenimit integritetit fizik dhe psikologjik gruas shqiptare, thelluan hendekun e krimit gjenocidit serb ndan Kosovën dhe Serbinë.

takime jopublike, krimin e gjenocidit Serbisë ndaj shqiptarëve Kosovë e pranojnë edhe vetë serbët, por për motive ndryshme ata refuzojnë ta deklarojnë haptazi. Për ilustruar këtë pohim, ish-zëdhënësja e Gjykatës Penale Ndërkombëtare për ish-Jugosllavinë, Florence Hartmanne, veprën e sajPaqja dhe ndëshkimi” sjell qëndrimin e ministrit serb Punëve Jashtme, Goran Svilanoviçit, i cili zyrën e Karla Del Pontes, 3 tetor 2003, përpiqej arsyetonte shkaqet e refuzimit dorëzimit arkivit Këshillit Suprem Mbrojtjes Jugosllavisë. këtë takim, Goran Svilanoviçi theksoi se, “nëse ne ju ndihmojmë ta dënoni Millosheviçin për gjenocid, atëherë edhe shteti ynë do dënohet nga Gjykata Ndërkombëtare e Drejtësisë për gjenocid dhe do duhet t’i paguajmë miliarda dollarë dëmshpërblim…”.

Udhëheqësit politikë Beogradit deklarojnë haptazi, seinteresi jetësor kombëtari tyre ishte t’i fshihnin Gjykatës Ndërkombëtare Drejtësisë gjitha informatat mund ta inkriminonin Serbinë për krimet e gjenocidit. Ajo është edhe neveritëse strategjinë e politikës serbe për fshehur faktet e gjenocidit serb Kroaci, Bosnjë dhe Kosovë lidhet me qëndrimet e pushtetit Beograd, se gjoja “drejtësia dhe e vërteta e dëmtojnë stabilitetin regjion dhe veprojnë kundër paqes” (Florence Hartmann, vepra e cituar “Paix et châtiment, f.118).

Sado dikujt mund t’i duket sedrejtësia dhe e vërteta e dëmtojnë stabilitetin regjion dhe se gjoja veprojnë kundër paqes”, një gjë është e sigurt: pa njohjen e përmasave reale gjenocidit Kosovë dhe pa ndëshkimin e kriminelëve implikuar këtë krim, ndërtimi i urave bashkëpunimit ndërshtetëror këtë pjesë Europës është vetëm një iluzion. Ardhmëria europiane e kësaj pjese Ballkanit nuk ndërtohet me gënjeshtra.

Nëse mund flitet për zinxhirë, atëherë, këtë kontekst, nuk është Kosova, por mohimi i ballafaqimit me vërtetën, ajo lidh këmbë e duar ardhmërinë europiane Ballkanit Perëndimor.

fund fjalës tij, Mustafa Nano evokoi kujtime edhe nga vizita kishte bërë Preshevë.

Për lexuesit nuk kanë njohuri për historinë e kësaj pjese territoreve shqiptare, po rikujtoj se me vendim politik komunistëve serbë, u bë ndarja një pjese Kosovës Lindore, ku përfshihej territori i tri komunave me shumicë shqiptare (Preshevës, Bujanocit dhe Medvegjës) dhe u vu nën administrimin e Serbisë. nga ajo kohë e deri ditët e sotme, me mijëra shqiptarë nuk pranonin sundimin serb janë vrarë, janë plagosur, janë torturuar, janë përndjekur, janë arrestuar dhe janë dënuar nga pushteti i dhunshëm i Serbisë.

Shtatë dekada vonë, Mustafa Nano, zëdhënës i propagandës serbe Shqipëri, deklaroi Beograd se, kur paska vizituar herën e fundit Serbinë, paska qenë edhe Preshevë. Atje, autori i emisionit me emërtim serb Shqipëri, “Provokacija”, paska parë disa persona fizikisht ishin aty, Serbi, por me mendje ata ishin Tiranë, Prishtinë.

Kur flet për serbët e Mitrovicës, cilët i kanë sytë kthyer nga Beogradi, apo minoritarët grekë Shqipëri, janë orientuar drejtim Greqisë, Mustafa Nano ështëi paqartë” se çfarë dëshiron t’u thuhet atyre. Atë e thotë qartazi këtë rast, ka bëjë me dëshirën e tij, Edi Rama vijë dhe t’u thotë këtyre njerëzve: Dëgjoni, ju jeni këtu, jeni pjesë e Serbisë dhe do jeni këtu gjithë kohën. Harrojeni Tiranën! Harrojeni Prishtinën! Pra, bëni mirën, integrohuni këtu, këtë botë”.

Territoret e Luginës Preshevës janë territore pushtuara nga Serbia prej një shekulli dhe shpirtin liridashës shqiptarëve këtyre anëve këto territore kanë statusin e territoreve pushtuara.

Mustafa Nano apo cilido bir kurve u sugjeron shqiptarëve këtyre anëve, harrojnë Tiranën dhe Prishtinën dhe integrohen Serbi”, vetëm e vetëm se Beograd ndihet si shtëpinë e vet, mund shkojë atje ku e ka vendin. Historia e tokës kësaj Lugine është e stërmbushur me gjak shqiptari dhe është pjesë e pandashme e historisë sonë kombëtare, përkundër asaj se disa politikanë Tiranës dhe Prishtinës kanë prirje ta harrojnë.

 

Reklama

Lexo më shumë