Home » Edhe një herë për diasporën

Edhe një herë për diasporën

Një shoqëri e organizuar mbi baza prioriteteve dhe agjendave, nuk ka nevojë për qasje parciale. Shqiptarët Maqedoni aktualisht janë “specializuar” për parcializim dhe fragmentim problemeve, ndërkohë bota po globalizohet, kurse komunikimi gjithnjë e shumë po digjitalizohet

 

Nga Emin AZEMI

Tani kur kurbetçarët kthehen vendlindje, ndryshon imazhi dhe disponimi i njerëzve dhe si çdo verë, edhe si vjet pritet përsëritet shumëçka: dasma zhurmshme, kolona dhe tollovi nëpër rrugë, vajtje ardhje nëpër kufij, e kështu me radhë. fakt, vetëm verës ndjehet fuqia dhe prezenca e njerëzve munguar dhe një mallëngjim i shtuar i pleqve e sëmurëve. Nënat plaka vazhdojnë ritualin e pritjes dhe përcjelljes bijve e bijave tyre, ndërkohë baballarët me rrudhat e shtuara ballit, shkojnë përtej kufijve imagjinatës, atje ku vetëm prindi mendon për gëzimet dhe vuajtjet e fëmijës. Por, gjithsesi, kënaqësi sjell takimi pas disa muajve, sikur shpejt zbehet me rëndomtësinë e gjerave humbin përditshmërinë tone nuk menaxhohet nga askush. Mërgimtarët vijnë e shkojnë, mirëpo për ta askush nuk organizon një manifestim publik, një pritje pak me dinjitoze nga ana e komunave tona. Përtej kësaj, praninë e mërgimtarëve ne e shfrytëzojmë vetëm për efekte afatshkurtëra sjell xhepi i tyre, mirëpo askujt s’i kujtohet organizojë një si tip shkolle verore ku do shfaqeshin disa nga njohuritë praktike e teorike mërgimtarëve. Sepse, jo pak prej tyre janë menaxherë kompanish dhe drejtues institucionesh nëpër shtetet e Perëndimit dhe është e pafalshme këto resurse mos i shfrytëzojmë, paktën gjatë ditëve verës.
Me fjalë tjera, praninë e mërgimtarëve ne e kemi kuptuar vetëm si çështje private individëve me ambicie përfundojnë brenda oborreve shtëpive. Por askush s’po mendon këto çështje marrin edhe një dimension pak a shumë shoqëror e publik. E pakta mund bëhet këtë drejtim, do ishte formimi i një shoqate do evidentonte gjitha prirjet dhe resurset e mërgimtarëve. Sikur ekzistonte një shoqatë e tillë rang kombëtar, problemet do detektohehin lehtë dhe ardhjen e mërgimtarëve nuk do ta kuptonim vetëm si çështje personale individëve, por edhe si preokupim shoqëror.
Një shoqëri e organizuar mbi baza prioriteteve dhe agjendave, nuk ka nevojë për qasje parciale. Shqiptarët Maqedoni aktualisht janë “specializuar” për parcializim dhe fragmentim problemeve, ndërkohë bota po globalizohet, kurse komunikimi gjithnjë e shumë po digjitalizohet. Për rrjedhojë, edhe përfitimet mund t’i kemi nga diaspora, dhe anasjelltas, ende po trajtohen sipas një dioptrie parcializuese dhe për pasojë kemi një listë gjatë rastesh dështuara, kur individë vullnetmirë nga diaspora kanë ardhur startojnë ndonjë biznes këtu, por kanë përfunduar zhgënjyer. Jo vetëm për shkak qasjeve grabitçare ndërmjetësuesve caktuar cilët si cuba uritur kanë dëbu shumë mërgimtarë, por edhe për shkak mungesës një strategjie institucionale do ishte funksion aktivizimit kapaciteteve dhe resurseve diasporës, situata është kjo është.
Por, për asgjë nuk është vonë, nëse punët e lëna pasdore një ditë kthehen obligime dhe plane konkrete, siç mund jetë, bie fjala, edhe formimi i një Shoqate apo Instituti, përmes cilit do kanalizoheshin idetë dhe projektet e caktuara. (koha.mk)

Reklama