Si i çarmatosi Ministri Xhafaj kundërshtarët

Bedri Islami

Dje, si nuk ishte menduar, sidomos nga opozita, Agron Xhafa, vëllai i Ministrit Punëve Brendshme, pasi bëri njohur letrën e tij, arriti shtetin fqinj, Itali, për t’u dorëzuar pranë strukturave drejtësisë, dhe, për vuajtur dënimin e tij ose rishikimin e procesit.

Sido jetë, ai, pa asnjë dyshim, ka patur edhe mendimin e mbështetjen e vëllait tij, dhe, duam apo nuk duam, shumë se gjithçka tjetër, do mbetet fakti , për herë parë, njëri ndër funksionarët lartë shtetit dhe një post rëndësishëm, dorëzon vëllain e tij organet e drejtësisë, për tepër një shtet tjetër, nga i cili, deri tani, nuk ka pasur asnjë kërkesë për ekstradimin e tij, asnjë ndërhyrje, veç ndalimit disa javor, 16 vite parë, dhe dëbimit.

Nëse ky ka qenë qëllimi i parë i opozitës, rikthimin vuajtjen e dënimit një njeriu për çfarë ka ndodhur kaq vite parë, kjo është arritur. Por, a ka dashur kaq dhe çfarë do thotë shembulli i tashëm Xhafa politikën shqiptare, a do ketë vazhdimësi e gjithë kjo apo do jetë një rast i veçantë, sporadik, shumë i bërë nga halli se sa nga dëshira, a do mund ta përballojë opozita një precedent tillë?

Mendoj se, nëse deri tani Fatmir Xhafa ka qenë njeriu i rreptë i ligjit, pas kësaj ai do shihet edhe si dora e fortë e ligjit. Nëse deri tani opozita e ka parë shansin e saj largimin e ministrit Xhafa si një shkak për betejë politike, tani e tutje ajo do e shohë një domosdoshmëri, sepse do jetë edhe e frikësuar për fatin e saj, veç e veç, si njerëz kanë shkelur ligjet me dy këmbët, me dy duart e familjarisht. Ai, ministri Xhafa, , pa ngurrim dhe pa ndërhyrje shtetit fqinj, nis vëllain e tij drejt një burgimi jo shkurtër dhe jo lehtë, tani do ketë edhe mbi vete gjithë sulmet e opozitës, nga gjitha anët, pasi precedenti krijoi është mbytës për to, e për tepër është i frikshëm.

Mendoni për një çast sikur Sali Berisha merrte për dore, atë birbon e tij pasanik, dhe ta dërgonte tek prokuroria e përgjithshme, menjëherë pas rastit Gërdeci. T’u thoshte prokurorëve, “e di, ju jeni paanshëm, jeni dinjitozë, ju e bëni ndërshmerisht punën tuaj, për tepër se këtu është ajo e kam quajtur Silvia Konti, zonja Rama, dhe nxirreni vërtetën”.

E mendon dot kush këtë?

Nuk besoj se ka një njeri tillë, me imagjinatë kaq sëmurë. Përse? Sepse, gjithë, mee me foigurë, panë se si ish shefi i qeverisë, punën e parë bëri, iu vërsul prokurorisë shtetit, i quajti me një gjuhë halabakësh, si rrugaç i shkallës sipërore, si njerëz lidhur me krimin, si mbetje komunizmit, si kupolë e korrupsionit dhe, fund, i detyroi tërhiqeshin, fillimisht nga çështja dhe pas nga gjithë sistemi i drejtësisë.

E mendon dot një shef qeverie, i cili deklaron gjithë ditën se është radhë parë njeriu i familjes dhe i kanunit dhe nuk njeh as baxhanakun e tij, cilin, i biri e kishte dërguar si taksambledhës kantierin e vdekjes dhe babai i tij qëllimisht ia ngatërron emrin.

Shqipëria ka pasur mjaft, shumë tepër se sa është menduar, kur familjarët e fortëve” politikë janë bërë pjesë e krimit. Por nuk ka pasur asnjë rast kur ata vetë e kanë dërguar njeriun e tyre drejt gjykimit, hetimit apo drejt një vendimi sigurtë për dënim. Rasti “Rusmajli”, megjithëse edhe asaj kohe ka qenë i veçantë, nuk është këtë tagër, e përgatitur pas kulisave për hequr qafe një njeri shpejt mund ishte dëmi i tyre, gjithçka u sajua dhe mbaroi për një dorëheqje.

Tani, gjërat janë ndryshe, shumë ndryshe, sepse nuk është fjala për një largim nga pozita, edhe ashtu nuk është e përhershme, por për shumë tepër se sa kaq.

Po kthehem përsëri tek një shembull familjar. Me dëshmi tepër besueshme, Argita Malltezi, kërkonte 3 milionë euro për një firmë babait saj. Për një investim madhor mund ishte i favorshëm për zhvillimin e vendit. Babai mund ta kishte vënë firmën pa e pyetur bijën, dhe nuk kishte përse ta pyeste. Ajo nuk ishte pjesë e shtetit, megjithëse punët e shtetit i zgjidhte ajo. Kur pagesa 3 milionë euroshe nuk u bë, investimi përfundoi. Gjithçka u bë publike. Kishte ndonjë burrë prokuror apo burrneshë prokurore i shkoi ndër mend se mund thërriste bijën berishiane dhe ta pyeste, paktën ta pyeste, se çfarë qndron pas kësaj? Asnjë! Mbi to vigjëlonte jo vetëm ati, por edhe një lukuni tjetër bashkëpunëtorësh atit, i dinin huqet dhe inatet e tij.

Opozita, kur ishte pushtet, vepronte ndryshe e ndryshe vepron edhe tani. Ndjenja e frikës saj është e justifikueshme, pasi e dinë se çfarë ka ndodhur kohën e tyre. Për shembull, një Mul, deputet i Kukësit, dikur ministër –  tani duket si xhandar i rëndomtë, kur kishte një funksion shtetëror tjetër, gjithë vëllezërit e kunatat i bëri me shtëpi plazhi Sarandë. E pyeti njeri? Jo, as dje e as sot. mos thirren as nesër, bubullijnë, krijojnë video rreme, sulmojnë dhe janë gati përmbytin gjithë parlamentin e bashkë me edhe gjithë Shqipërinë.

Precedenti i ri “Xhafa” do i hapë punë njerëzve politikës dhe sidomos atyre i kanë këmbët krim dhe kokën hakërrim.

Nuk u habita aspak kur mësova se bashkëshortja e Kostë Trebickës, njeriut u gjet i vdekur pas një “aksidenti” çuditshëm dhe për verifikimin e cilit u “integrua” një specialist rrugësh dhe jo një institucion, ishte tani bashkëpronare e një universiteti privat. Ndoshta njëjtin ku është edhe gruaja Nishani. Nuk u habita, sepse është bërë traditë e opozitës tashme, kur ishte pushtet, shpërblejë pas goditjes. Kjo ka ndodhur me shumë e shumë vetë e do ndodhë rishtas nëse ajo rivjen pushtet. Por, nuk ka ndodhur kurrë njerëzit e saj, t’i marrë për krahësh dhe t’i dërgojë para strukturave drejtësisë. Ju kujtohet Sefgjini, njeriu qëndron pas zhdukjes Remzi Hoxhës, pikërisht kohën kur SHIK-u i Gazidedes kishte marrë hijen e rëndë Sigurimit Shtetit? Normalisht, sipas ligjeve kohës, ai duhej largohej nga detyra, pasi çështja e tij ishte jo vetëm hetim, por edhe gjykim. Berisha nuk e dha, përkundrazi, e rriti edhe tej detyrë dhe për treguar forcën hakmarrëse, e dërgoi pikërisht drejtues një institucion burgjesh, si për t’iu thënë tjerëve se, këtu, pikërisht këtu dhe me këtë njeri mbi kokë, ju ka vrarë, e keni vendin.

Qeveria e 21 janarit, jo vetëm nuk dha njeri nga vetja për masakrën bëri, por, edhe kur prokuroria, pra institucioni suprem për hetimin, urdhëroi ndalimin e disa pjesëmarrësve zinxhirit komandues gardës bëri vrasjet, e kundërshtoi urdhrin, e hodhi poshtë, duke bërë një puç shteti, duke rrënuar institucionet e shtetit dhe duke iu vërsulur tre institucioneve ishin jashtë kontrollit tij: institucionit presidentit, prokurorisë dhe shërbimit informativ. Ndue Prendi ishte i vlefshëm se sa gjithë ngrehina e shtetit. Ai hodhi ngrehinën dhe mbajti Prendin. Qeveria e kohës hodhi erë Gërdecin, por mbajti Shkëlzenin dhe Mediun; përmes një mjeku lagjes, pasi vodhi Rrugën e Kombit, mbrojti Bashën, kanakarin e familjes; dhe këto janë shembujt njohur, për mos shkuar tej aferën CEZ, dështimin e gjyqeve, prangosjen e prokurorisë, zaptimin e institucioneve drejtësisë, duke shkuar deri përqeshjen e kombit me vendosjen krye “unitetit” një kapter politikës, bëri gjithçka, deri edhe u përgatit për një hakërrim ndaj shtetit tij, përmes thirrjes që” t’u qëndrojmë fort përballë socialistëve”.

Çfarë tregon precedenti i ri “Xhafa” dhe çfarë tregon, po ashtu, edhe rasti “Tahiri”?

dy rastet kanë ngjashmërinë e tyre, por kanë edhe ndryshmet.

E përbashkëta qëndron faktin se kemi bëjmë me dy nga figurat e njohura qeverisëse dhe politikëbërse një force politike, e madhja dhe e votuara vend, gjithë kohërat pluraliste. Për një rastësi, dyja lidhen me përsonalitete kanë drejtuar ose drejtojnë Ministrinë e Brendshme.

dy rastet, forca e tyre politike, asnjë moment nuk i ka marrë mbrojtje. I ka hapur rrugën drejtësisë dhe e ka lënë lirë veprojë.

Krejt ndryshe nga sa ka ndodhur dhe sa mund ndodhë me opozitën pushtetin e dikurshëm ose nëse një herë do mund vijë pushtet.

E përbashkëta tjetër është se, dy rastet, edhe kur mes qëndrimit njërit dhe tjetrit ka pasur dallime, forca politike nuk është bërë pjesë, duke marrë njërin nën sqetull e duke përplasur tjetrin.

Asnjëherë nuk ka ndodhur kjo me ata sot çirren e bërtasin, sikur zbukuan një kontinent ri. Përkundrazi, i kanë marrë mbrojtje dhe kanë kërcënuar apo fyer gjithë opionin ndërkombëtar dhe përfaqsues rëndësishëm ndërkombëtar.

Nëse sot, me drejtë apo jo, një ish ministër i brendshëm është nën arrest shtëpiak, nga përgjime mafiozësh, cilët mund flasin gjithçka e me këdo, kur u zbuluan dokumente rëndësishëm ambasadës amerikane ndërthurnin emrin e zevendësministrit Kuliçaj, kushëriri i cilit tani del njëri nga bosët e drogës fortë, pikërisht me trafikimin e drogës, askush nuk lejoi hetimin e mëtejshëm. Përkundrazi e morën Kuliçajn dhe e bënë këshilltar grupit parlamentar, shumë për t’i mbajtur nën kontroll deputetët mund rebeloheshin.

Ndryshimi mes precedentit “Xhafa” dhe rastit “Tahiri” qëndron faktin se njëri është personalisht nën hetim dhe këtë rast forca e tij politike nuk mund bëhej as çadër dhe as çomangë mbi drejtësinë, ndërsa, precedentin “Xhafa”, duke u nisur nga një dënim i vëllait u kërkua rrëzohej një qeveri , edhe sot, megjithë mëkatet e saj, do kishte fituar shumicën parlamentare, mos shumë.

nga sot, e di, jam i bindur, se shumë leqe do kenë filluar dridhjen e tyre.

Një këshillë për shefin e qeverisë, jo e natyrshme dhe me bindjen se do jetë i kuptueshëm humori i kësaj radhe: bëjeni edhe një kompromis me Lulin, po vjen 18 maji, si rast jubilar, jepini diçka ku mund fitojë dhe opozita do heshtë. Sepse nuk kanë dalur për ndërtuar, po për plaçkitur. mirët ikën prej saj, ata kanë mbetur janë ende babëzitur.

 

Reklama

Lexo më shumë