Home » Shpirt shqiponje, prapë se prapë…

Shpirt shqiponje, prapë se prapë…

Nga Jeta Zhitia*

Ndjej mall për pishat. Për pishat e errëta. Për aromën e tyre e cila kujton femijërinë pyjet e Mynhenit Gjermanisë dhe Golemin e Shqipërisë. Ndjej kaq shumë mall për freskinë e tyre…

Këto mendime pushtojnë gjithën, ndërsa i jap biçikletës përmes shtëpive shumëngjyrëshe Divjakës. Lule, trëndafila, trëndafila… Sa shumë trëndafila! Ajri ngop aromën e drunjve lulëzuar, cilën e njoh nga pushimet pranverore Itali, aty ku çdo herë mendoja: Sa bukur do ishte jetoja një vend me aromë tillë…

Shtëpitë janë ngjyrë trëndafili, ngjyrë çajmali, ngjyrë lulëkuqe. gjitha ngjyra ndezura nuk përputhen me natyrën përreth. Por kështu Divjaka krijon një si efekt kutie, krejt si qytet.

I kaloj shtëpitë dhe marr një kthesë. Ah, fund pak tëposhtë! Shtrëngoj gjithë muskujt e trupit dhe zbres kodrinën me shpejtësi. Kaloj një kamion, pastaj një makinë. Pa kaluar as dhjetë sekonda, ndodhem prapë rrafsh. I mbledh këmbët mbi pedale, pastaj i shtyj fort përpara. I shtyj, i mbledh, i shtyj, i mbledh… Një rrugë e gjerë me pemë mëdha del përpara: hyrja mbretërore e Parkut. I kaloj edhe ato dhe…. Nuk u besoj dot syve! Një ndjesi hareje ma mbush shpirtin: fund rrugës pret shtrirë si një thesar aromash një pyll me pisha. Eeeej, me pisha errëta…

Hijet e freskëta përqafojnë ndërsa fluturoj mes tyre. Dyrrotaku im i shpejtë e pret ajrin aromatik si me thikë. Drita derdhet nga sipër zhduket dhe rishfaqet si me magji duart e mia mbi timon. Majtas, djathtas, majtas, djathtas sërish… Rruga park vazhdon kthesë pas kthese. Zogjtë kërcejnë mbi mua, hidhen përpara biçikletës, pastaj ikin momentin e fundit si jenë duke e ngacmuar vizitoren e huaj, cilën gjithë e shikojnë sy kuriozë. Kjo tani nuk pengon . Nuk ndjehem e huaj, vetëm disi e çuditshme. Por ashtu kam qenë gjithmonë. Zogjtë humbasin tiparet njerëzore ua dhashë përfytyrimin tim dhe rikthehen jenë pjesë e natyrës, paprekur nga thirrja ime ëndërrimtare.

Dëgjoj zhurmën e detit dhe për pak sekonda ndodhem fillim një plazhi. Është aq i gjerë sa duket si shkretërirë. Edhe këtu, zogj. Zogj rrotullohen ajër dhe kërcejnë me muzikën e detit. largësi dalloj disa silueta kuajsh; një maz vrapon afër tyre. Zbath këpucët, pastaj vrik çorapet… Shkel rërën dhe ndjej kërcitjen e saj lëkurë. Eci shpejt… Eci derisa arrij buzën e detit. I kaloj kuajt me trupa fortë dhe hollë, me ato kokat e ngritura, qafat e tendosura dhe jelet e shprishura nga era.

Një zog buçkalaq shfaqet para meje. Ecën thuajse ngjitur me tokën, me hapa aq shpejtë sa nuk i dallohen këmbët. bën qesh sa dridhet gjithë trupi. Nuk ia heq dot sytë. Ai lëkundet mbi këmbët e padukshme, majtas, djathtas, majtas, djathtas, derisa shndërrohet një siluetë turbullt. Pasi e ka shijuar tokën mjaft, ngrihet edhe ai ajër dhe fluturon. Fluturon larg…

Si ka mundësi jetë e tillë kjo tokë?, pyes veten. Erdha këtu për t’i ikur zhurmës mendimeve dhe brenda pak orëve kalova botë ndryshme. fund ndodhem aty ku mund zhvishem nga gjitha mendimet dhe ta le shpirtin lirë dhe pambrojtur përballë detit, nën qiellin e majit. heshtje rigjej njëjtën pyetje: Çfarë fuqie ka mbi mua kjo tokë cilën po shkel? E mbush grushtin me rërë, era e merr. Ma merr edhe pyetjen. Asnjëherë nuk kam ndjerë i takoj një toke, apo se një copë tokë takon mua. Por prapë kur shoh tokën shqipe duket sikur shoh një pjesë zemrës sime. E mbush prapë grushtin me rërë…

Si çdo mendim edhe ky është iluzion dhe nuk përputhet me bindjet e mia kozmopolite. Ia jap erës. Dhe mbaj vetëm ndjenjën e asaj e cila fund gjeti shtëpinë e vetë. Po pate rrënjë, fluturo larg sa duash. Deri qiejtë lindin vetëm me mbërritjen tënde…

Mbledh trupin dhe bashkë me , ndjenjat dhe mendimet e shpërndara si rëra. Përqëndrohem pas çdo hapi ndërkohë i afrohem biçikletës. Ulem shalë dhe rinisem. Klak, klak, klak bëjnë këpucët e mia mbi pedale. Siluetën e pyllit tani e shoh vetëm me cepin e syrit. Era mbështjell gjithën duket si pëlhurë mendafshi e parfumuar me vajrat shtrenjta një bote cilën e besoja huaj e largët, por e gjeta afër, shumë afër.

E lë pyllin pas dhe nxitoj përmes aheve rrugës mbretërore. Retë gjëmojnë mbi mua. Do nisi shiu. E bëjmë një garë, – mendoj dhe qesh. Këtu nuk ndjej rrezik, nuk ndjej siklet. Kam ndjerë gjithë jetën, por këtu jo. Këtu bëj garë me retë. U jap këmbëve fort pedale. Siluetat e tre djemve moshë shkollore afrohen shpejt. E kanë zënë gati gjithë rrugën dhe unë ndaloj pedalimin; rrotat vijojnë inercinë me atë zhurmën, klak klak klak…

Shkollarët pëshpëritin me njëri tjetrin dhe kur u kaloj anash, thërrasin njëzëri „Hello!“. Me theks anglez. Besojnë se jam e huaj. Nuk jam e huaj, ndoshta jam vetëm pak e çuditshme. Drejtoj shtatin dhe me dorë ngritur ajër, thërras me një hareshëm, cilin mu duk sikur e degjoja për herë parë: “Heeej, jam shqiptare! Përshëndetje!” Ata qeshin. Njëri kërcen ajër. tre tundin duart fort dhe thërrasin: „Ohhhooh! Përshëndetje!”. Duket sikur u ngjita entuziazmin tim.

Pedaloj gjithë forcën time. Shqiptare jam, – u thashë. Por çfarë rëndesie ka? Apo ka? Duhet dish nga vjen për mbërritur aty ku ke dëshirë. Pedaloj fort. Kontrolloj frymëmarrjen. I mbledh këmbët mbi pedale, pastaj I shtyj fort përpara.. I shtyj, i mbledh, i shtyj, i mbledh… Zogjtë shoqërojnë, hidhen përpara rrotës dhe zhduken moment.

Fluturoj bashkë ta. Tani kam krahë. Shpirt shqiponje, prapë se prapë…

*Maj 2018 – Durrës. Jeta Zhitia është një shkrimtare e re shqiptaro-gjermane, aktualisht udhëtim Shqipëri.

divjaka-reportai Shpirt shqiponje, prapë se prapë…

Reklama

Lexo më shumë